Klantenvertellen  Webwinkelkeur


71fd6b88b7cfcc83f1cf88d685a97f0d.jpg
Algemeen
Geplaatst op 22 april 2016 om 13:14

Tweedaags motorritje langs de grens


Als een python van 1.028 kilometer lang kronkelt onze landsgrens door oeroude landerijen die ooit deel uitmaakten van twistende koningshuizen, bisdommen en graafschappen. Een stippellijn op de kaart, maar is deze erfscheiding tussen twee nationaliteiten in de praktijk ook zo helder? Hierbij een route overzicht van noordoost-Groningen tot aan de Noordzee in Zeeuws-Vlaanderen, met tussenstops bij oude forten en verweerde slagbomen. Relikwieën waarmee de Staat der Nederlanden ooit werd afgebakend.

SluisDelfzijl1[1].jpg

We starten bij de sluizen van Nieuwe Statenzijl. Dit is bijna het meest noordoostelijke punt van de landsgrens. Het is er muisstil in het groene natuurgebied. Slechts een klein hekje vormt voor fietsers en wandelaars de overgang naar Duitsland. Verderop ligt de Kiekewaai aan de Dollard en aan de dijk zijn regelmatig zeehonden te bespeuren. We gaan van start bij het gele doorkijkvenster van National Geographic.

zeehond.jpg

Bij Bad Nieuweschans passeren we in oostelijke richting een verlaten gebouwtje dat ooit als grenspost diende. Op richting het zuiden! En wel via Bourtange. Dit oude vestingstadje floreert door z’n pittoreske karakter. De stad Groningen stond in 1580 tijdens de Nederlandse opstand aan de zijde van de Spanjaarden. Daarom liet Willem van Oranje de vesting bouwen als blokkade op de aanvoerroute vanuit Duitsland. Met succes. In 1594 verloor de stad Groningen uiteindelijk de gevechten van de Oranjegezinden. Daarna diende de vesting mede als bescherming van de drie noordelijke provincies. Pas in 1851 verloor Bourtange haar status als vestingstad, omdat de moerassen rondom opdroogden en het geschut beperkt was. Verval en leegloop deden hun intrede. Vanaf de jaren ‘60 van de vorige eeuw echter, besloot men om het stadje weer op te bouwen zoals het er in 1742 uitzag. Tegenwoordig waan je je er dan ook als in een tijdscapsule.

bourtange-groningen-2.jpg

We zakken af aan de oostzijde van de grens. Vanaf het noordoosten ligt er in Nederland geen snelweg langs deze grensstreek. Het volgende doel is het drielandenpunt en dan niet die in Limburg, maar de voormalige, bij Overdinkel in de provincie Overijssel. Het enige dat hieraan herinnert is de Drilandsteen. De drie wapens, van Nederland, het graafschap Bentheim en het prinsbisdom Munster, zijn nog zichtbaar. Duitsland zoals we dat nu kennen, bestond toen nog niet. Duitsland bestaat als natie pas vanaf 1871 en in dat jaar verloor Overdinkel zijn positie als drielandenpunt.

Via Enschede worden de ingeslikte e’s en n’s a wat minder. En dan langs Haaksbergen en Lichtenvoorde richting Varsseveld. Langs de Rijn stoppen we bij de grafsteen van de Romeinse soldaat Marcus Mallius. De enorme Romeinse noordgrens op het vasteland reikte tijdens hun heerschap van Katwijk aan Zee via Nijmegen tot aan de Zwarte Zee in Roemenië.

Genietend van het uitzicht over de uiterwaarden rollen we door naar het Rijn- en tevens grensdorpje Spijk. Hier komt de Rijn Nederland binnen en kunt u genieten van het weidse uitzicht.

240px-Doornenburg_Rijksmonoment_8943_Fort_Pannerden_(4).JPG

We bereiken fort Pannerden. Bij deze landtong splitst de Rijn zich op in de Waal en het Pannerdensch Kanaal (of Nederrijn). Sinds de oplevering in 1871 moest het ford over beide rivieren waken. Inmiddels is het opengesteld voor publiek. U heeft er een prachtig uitzicht over schapen en konijnen.

Via Beek-Ubbergen rijden we naar het drielandenpunt. Dit keer wel in zuidelijk Limburg. Ooit was de N274 de Nederlandse verbindingsweg tussen Brunssum en Roermond. Die voerde echter wel over Duits grondgebied. Er waren geen afslagen en men mocht niet stoppen. Pas in 2002 is deze weg weer teruggegeven aan de oosterburen. Onder zachte G-krachten zwieren we de laatste kilometers tegen de beboste Vaalserberg omhoog. Colonnes wielrenners tergen hun benen in dezelfde klim. Andere fietsers en wandelaars doen het wat rustiger aan. Het drielandenpunt met z’n uitkijktoren blijkt nog altijd een populaire toeristische attractie. We parkeren de motor en schuiven aan als toerist in eigen land. En we snappen het als we de prachtige zonovergoten vallei vanaf de uitkijktoren aanschouwen. Deze heuvel is met z’n 323 meter het hoogste punt van Nederland. Dit punt is zelfs nog even een vierlandenpunt geweest, met het neutrale ministaatje Moresnet en de afscheiding van de Zuidelijke Staten en Nederlands Limburg. België werd pas in 1839 erkend.

We hebben nog wat kilometers voor de banden. Langs de N278 bij Wahlwiller hangen Amerikaanse vlaggen. Hier vieren ze de bevrijding door de Amerikanen in 1944 met levende herinneringen en schouwspelen.

Grens-Baarle-Nassau-Baarle-Hertog.jpg

Dan passeren we bij Maastricht de Belgische grens. Via voormalig grondgebied van het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden steken we diagonaal door landelijk gebied naar Baarle Nassau. De temperatuur lijkt hier aangenamer. Het verschil tussen de Nederlandse en Belgische infrastructuur blijft opvallend. We doen automatisch een tandje terug bij het zien van vervallen wegdek en vangrails. Maar hierdoor kunnen we de villa’s ook wat beter bewonderen. Baarle Nassau vinden we niet. Baarle Hertog wel, dat hetzelfde blijkt te zijn. Brandstof is hier voordeliger dan in Nederland. En het is hier leuk wandelen, want Baarle Hertog heeft 22 enclaves in Nederland. De grenzen lopen zelfs dwars door straten, tuinen en huizen! Er is hier meer volk op straat dan in Groningen. Veel winkels en terrasjes. En natuurlijk veel motoren. Gemoedelijke Brabantse sfeer, ons kent ons. We strijken neer voor een dikke wafel met slagroom.

motorondergaandezon.jpg

Vervolgens rijden we pal tegen het licht in richting het westen. De landerijen die we onderweg in Zeeuws-Vlaanderen passeren ogen tijdlozer dan bij ons. Het geeft een prettige ongedwongen rust. De zon reflecteert reeds een warme oranje gloed op Sluis. In dit authentieke Nederlandse grensdorpje staan oude grenspalen met het Oostenrijkse wapen erop afgebeeld. Ooit gemaakt om de Nederlands-Oostenrijkse grens aan te geven. De Spaanse Isabella, die getrouwd was met de Oostenrijkse keizer Albrecht, erfde namelijk de Lage Landen van haar vader Filips II. En het moest natuurlijk wel duidelijk zijn wat van haar was. De laatste loodjes, langs natuurgebied ‘t Zwin bij Cadzand-Bad, rijden we richting de volle oranje zon. De zee ruist in de verte en het binnenwater stijgt. We absorberen dit alles met volle teugen. Hier eindigt de landsgrens en daarmee ook deze trip. Bij de laatste grenspaal, nummer 369.

Bron: Motoplus.

Meer in ons nieuws